พระเวทวิทยาคมป้องกันไม่ให้สุนัขเห่าและกัด
ในขั้นทดสอบวิชาอาคม ให้ภาวนาเป็นประจำ
เมื่อมีโอกาสเข้าไปในบ้านที่มีสุนัขไม่คุ้นกับตน เมื่อถึงจุดขลังแห่งพระเวท
ซึ่งเกิดจากการสาธยายภาวนาด้วยจิตที่ตั้งมั่นแน่วแน่แล้ว สุนัขจะไม่เห่า ไม่แสดงอาการดุร้ายที่จะกัดตนเลย
ไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืน
แต่มีข้อปฏิบัติอยู่ว่า ในขณะที่ภาวนาและเดินไปหามัน
ให้เดินอย่างธรรมดาไม่เร็วนัก ขณะเดินก็ให้พยายามกดนิ้วหรือจิกนิ้วเท้าทั้ง 2
ข้างลงกับพื้นทุกๆเก้า หากสวมรองเท้าก็กดอยู่ภายในรองเท้า และจะพูดกับใครไม่ได้
จนกว่าจะขึ้นไปบนบ้าน หรือจนกว่าจะขึ้นไปอยู่ในที่ปลอดภัย
หรือจนกว่าจะเลยบริเวณที่สุนัขนั้นนอนอยู่ จึงจะพูดกับใครๆได้
จงหมั่นภาวนาสาธยายทดสอบบ่อยๆจนรู้แก่ใจว่าสุนัขไม่เห่า ไม่แสดงอาการดุร้ายเมื่อเห็นตนแล้ว
จึงเชื่อสนิทใจว่าตนบรรลุขั้นสุดยอดของพระเวทวิทยาคมแขนงนี้แล้ว
พระคาถาที่ใช้ภาวนาเรื่อยไปมีว่าดังนี้
อะ มึง อย่า อึง
อึง มึง อย่า อะ.
อะ สุนัข จัง งัง
งัง จัง สุนัข อะ.
อีกวิธีหนึ่ง ให้เอาเศษไม้ตอก(คือเศษไม้ไผ่ที่เขาจักสาน)
มาปลุกเสกด้วยพระคาถาอังต่อไปนี้ ให้ได้ 38 จบ แล้วเอาไปเสียบไว้ที่ช่องระหว่างฟัน
แล้วเดินไป สุนัขจะไม่เห่าและไม่กัด มันจะนอนนิ่งอยู่เฉยๆ
พระคาถาที่จะนำมาปลุกเสกไม้ตอกว่าดังนี้
ยันติ สันตัง ยันตัง สันตัง.
อีกวิธีหนึ่ง ให้เอาดอกไม้สีขาวมาเสกด้วยพระเวทคาถานี้ 7 จบ
(เสกด้วยจิตเป็นสมาธิ พร้อมแผ่เมตตา) แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ เดินไป
สุนัขจะไม่เห่าและไม่กัดเลย แต่ห้ามไม่ให้เดินกัดเชือกทุกชนิด
ตัวพระคาถาว่าดังนี้
นะจัง งงงัน กันนะอิติ อะระหัง
อะระหัน กันนะอิติ อิติ นะคันงัน งงนะ.
จบแล้วตรึงพระเวทให้อยู่กับตัว ด้วยพระคาถาว่า
โส มา เร สะ(ว่า 8 ครั้ง)
